⊹⊱⋛⋋ Visualkei + CroW ⋌⋚⊰⊹

ฟิคคู่เรตะกะ รุกิ

ดวงจันทร์ทอแสงสาดส่องไปทั่วพื้นดินในคืนไร้ดาว

มีเพียงดวงจันทร์เท่านั้นที่อยู่กับผืนฟ้าคนนี้

ฝูงค้างคาวออกโบยบินหาอาหารอีกครั้งเมื่อถึงเวลา

ผู้คนในเมืองต่างเริ่มปิดประตู หน้าต่าง เก็บตัวในยามวิกาล

อากาศเย็นๆเข้าปกคลุมทั่วเมื่ออีกครั้ง

เมืองตอนกลางคืน ราวเมืองล้างไร้ผู้คน

แสงไฟจากเสาไฟริมถนนเท่านั้นที่พอจะเห็นอะไรลางๆ

กรี๊ด เสียงของหญิงสาวร้องด้งลั่น

ดังมาจากหัวมุมถนนในซอยสามของถนนในตัวเมือง

ร่างของเธอ ทรุดนั่งลงพลางกุมใบหน้านิ่ง

ก่อนสิ่งที่เธอเห็น และร้องจนแทบทรุดไป

จะโถมเข้ามาหา

ชายหนุ่มร่างสูงในชุดคลุมทั้งตัว

ใบหน้าคมคายโน้มลงที่ลำคอหญิงสาว

พลางอ้าปากแลเห็นเคี้ยวยาว

ก่อนจะกัดลงที่ลำคอหญิงสาว

กดฝังเคี้ยวย้ำลงไป

แล้วลมหายใจก็ดับสิ้นไป

ทิ้งซากร่างไร้ลมหายใจไว้

นี่เป็นเหตุที่ในเมืองนี้ เมื่อเริ่มเข้ายามวิกาล

ผู้คนจะพากันเก็บตัวเงียบในบ้าน

เพราะมีสิ่งมีชีวิต ที่หมายจะเอาเลือดของพวกเขาทุกเมื่อ

ถึงมันจะเอาเลือดของคนเพียงคนเดียวในรอบสัปดาห์

แต่ทุกคน ย่อมรักชีวิตเป็น...

ตราบใดก็ตาม ที่สิ่งมีชีวิตที่พวกเขาหวาดกลัว

ยังไม่หายไป วิถีชีวิตอย่างนี้คงอยู่ไปอีกนาน

ปราสาทหลังใหญ่ ตั้งอยู่ในเขตรั้วที่กว้างใหญ่

มันเคยสวย ถึงปัจจุบันมันจะดูโทรมเต็มที

มันตั้งห่างออกจากบริเวณตัวเมืองหลายสิบกิโล

ท่านเรตะ สัปดาห์นี้ออกไปข้างนอกสามรอบแล้วนะครับ ชายคนหนึ่ง รีบรุดมารับเสื้อคลุมจากคนที่พึ่งเดินเข้ามา

ยุ่งน่าสถบออกมาอย่างรำคราญ

แต่...แต่ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป พวกชาวบ้านก็คงต้องมายุ่งกับเราอีกแน่ กล่าวค้าน

น่ารำคราญจริงไค หันมาตะหวาดกับคนที่พึ่งพูดจบไป

ก่อนจะสาวเท้าไปห้องตัวเองในปราสาท

ทิ้งให้คนได้ฟัง นิ่งลงก้มหน้าไปกล้าต่อความอีก

ที่เมือง

มันผิดสัญญากับพวกเรา เสียงผู้นำพูดขึ้นในที่ประชุม

ใช่ ครั้งที่แล้วก็ลูกสาวฉันพึ่งจะตายไป เสียงของอีกคนพูดดังลั่น แข่งกับเสียงที่ดังอยู่

ใช่ๆ เป็นอย่างนี้ กลางคืนก็ยังนอนไม่ค่อยจะหลับเลย ดังขึ้นอีกเสียง

และดังตามมาอีกหลายๆเสียง จนดังลั่นกว่าเดิม

เงียบ เสียงผู้นำกล่าวตัดขึ้น

ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขา และเงียบตามคำสั่ง

เราจะไปหามันตอนนี้ ว่าเสร็จก็เดินถืออาวุธ นำคนในที่ประชุมแล้วเดินไปที่ปราสาทท้ายเมืองติดกับป่าทึบ

พวกผู้ชายต่างเดินถืออาวุธกันครบมือ

พวกผู้หญิงถูกสั่งในเก็บตัวในบ้าน

ห้ามออกมาจนกว่าพวกเขาจะกลับ

นายท่าน เสียงไคร้องลั่น

พลางวิ่งกระหืดกระหอบมาที่ห้องของเรตะ

อะไรอีกละ เอ่ยถามอย่างรำคราญ

พะ..พวกนั้นมากันแล้วครับ บอกพลางพยายามหายใจ

เรตะคิ้วขมวดเข้าหากัน

วิ่งไปดูตรงระเบียงที่ยื่นออกไปข้างนอก

แลเห็นขบวนคนขนาดย่อมๆถือคบไฟรวมไปถึงอาวุธ

ที่กำลังใกล้เข้ามาใกล้ปราสาทเขา

เจ้าพวกบ้า ด่าออกมาเบาๆพลางกำราวระเบียงแน่น

ก่อนจะรีบวิ่งลงมาที่ชั้นล่าง

ไคเห็นผู้เป็นนายลงไป รีบวิ่งตามลงไปให้เร็วที่สุด

ออกมาเดี๋ยวนี้ไอ้ปิศาจ เสียงผู้นำเอ่ยดังลั่นที่หน้าปราสาท

แกกล้ามากที่บุกมานี่ เรตะเอ่ยพลางคว้าเข้าที่ลำคอของเขา

กำแน่น จนร่างนั้นดิ้นรนหาอากาศหายใจ

ก่อนจะขว้างร่างนั้นไปโดนกลุ่มคนที่ตามมาด้วย

อะ..แฮ่กๆๆ กะ..แก พยายามพูด

ออกไปจากเขตบ้านฉัน เรตะเอ่ยสั่ง พลางหันหลังเตรียมเดินเข้าปราสาท

แกผิดสัญญา เสียงใครคนหนึ่งเอ่ยดังขึ้น

เรตะหันควับมองใบหน้าที่กึ่งกลัวกึ่งใจกล้าสบมองหน้าเขา

พวกแกว่าฉันผิดสัญญาหรอ?? เอ่ยถามพลางยิ้มเยาะ

พากันพยักหน้าไปตามๆกัน

ฮ่าๆๆๆๆ เรตะหัวเราะลั่น

พวกแกต่างหากที่ผิดสัญญา เปลี่ยนสีหน้ามาเป็นเรียบเฉย

ดูซะ ว่าพลางชี้นิ้วไปที่อากาศข้างตัว

อยู่ๆมวลอากาศก็แหวกออก ค่อยๆรวมเป็นรูปร่าง

แล้วกลายเป็นภาพเหตุการณ์ของเมื่อห้าวันก่อน

ผู้คนกำลังเริ่มบุกเข้ามาหาอะไรบางอย่างแถวๆบริเวณปราสาทของเรตะ

สีหน้าถอดสีกันทุกคน พลางมองหน้ากันเหรอหรา

เอาคืนแค่นี้ ฉันว่าน้อยไปนะ สำหรับสิ่งที่พวกแกขนออกจากผืนดินฉัน เอ่ยอย่างรำคราญ

พลางเคาะขี้เล็บในมือ อย่างไม่สนใจพวกตรงหน้า

อีกสองวันก็รู้ล่ะว่าคะแนนกุโดนรีป่าว

ก็ไม่รู้นี่หว่าว่าจะงานนี้

วันนั้นกุน่าจะเอากล้องไปด้วย

แต่หนวดหูเสียงประทัดมากกกก

กำ (แล้วเมื่อกี้ยังว่าโชคดี)

แห่ไหนไม่แห่ มาแห่หน้าที่เรียนพิเศษ

เดินตั้งไกลกว่าจะถึงที่เรียน

แต่ทำให้กุไปเรียนพิเศยสายไปชั่วโมง

สวยดีๆ ชอบๆ

เห็นเขาแห่งานงิ้วกัน

วันเสาร์โชคดีมากกกกกก

ขี้เกียดหา เอารูปนี้แหละลง

เปลี่ยนธีมใหม่ประชดไอ้ดาวมัน

ข้างล่างบ่นเฉยๆงับ ไม่ต้องสนจายยยย

ช่วนแนะด้วยน้ออออ