⊹⊱⋛⋋ Visualkei + CroW ⋌⋚⊰⊹

เมื่อคืนฝันร้ายโคดๆ ฝันเห็นพวกเดอโดนแขวนคอในห้องมืดๆโทรมๆ เลือดงี้นองเต็มพื้น

เฮ้อออ สงสัยกุจะบ้า กินเยอะไปมั้ง

ส่งตอนแรกมาใหอ่านกานก่อน ช่วยแนะช่วยติ ด้วยน้า

ฟิคคู่อุรุฮะ กับ รุกิ

อุรุฮะ เมื่อไหร่จะเข้าเรียนวะ? เสียงอาโออิถามขึ้น

ไม่อะ น่าเบื่อออกวิชานี้ อุรุฮะตอบอย่างไม่มองหน้าคนที่ขึงตามองหย่าหงุดหงิด

ได้ไงวะ ถ้าแกไม่มีสิทธิ์สอบจะทำไง?

เฮ้ย ตกลงแกเป็นเพื่อนหรือแกเป็นพ่อข้าวะ อุรุฮะถาม

ตอนนี้จากที่นอนมองฟ้า ลุกขึ้นมานั่งมองอาโออิแล้ว

เออๆๆ ข้าขี้เกียจบอกแกแล้ว จะทำอะไรก็เรื่องของเอ็ง อาโออิพูดด้วยเสียงที่บ่งบอกว่าหงุดหงิดกับเพื่อนคนนี้เต็มทน

ลุกขึ้นปัดป่ายกางเกงเอาฝุ่นออก

อยากจะรู้จริงๆ จะมีใครมาบอกแกได้บ้างวะ พูดเสร็จก็เดินลงจากดาดฟ้าตึกเรียน พลางกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปให้ทันเข้าเรียน

เออ..จริงวะ แล้วงี้จะมีใครมาบอกเราได้ป่าวหว่า? เอาคำของอาโออิมาคิดทบทวน ก่อนจะเอนหลังนอนลงอีกครั้ง

นี่มันคาบที่เท่าไหร่แล้ว ถึงพึ่งโผล่มา เสียงอาจารย์สอนคาบสุดท้ายของวันนี้ถามอุรุฮะดังลั่นหน้าชั้นเรียน ถึงแม้จะทั้งพูดเหน็บ ประชด ด้วยท่าทางที่ดูโมโห แต่อุรุฮะกลับยืนเฉย หน้านิ่งราบกับไม่ได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น

กว่าจะจบก็กินเวลาคาบสุดท้ายไปร่วมยี่สิบนาที

ก่อนจะปล่อยให้อุรุฮะไปนั่งที่

เกือบตลอดทั้งคาบ อุรุฮะแทบไม่สนใจเรียน

นอนฟุบลงพื้นโต๊ะ อย่างไม่สนใจคนสอน

อาจารย์ก็เลือกจะแกล้งถามคำถามมากมายมา

ตอบได้บ้างไม่ได้บ้าง ก็ไม่ได้สร้างความเดือดเนื้อร้อนใจแกเขาเท่าไหร่

ตรงข้าม อีกคนนี่สิดูจะโมโหกับท่าทีของเขา

นี่แกเลิกทำตัวกวนประสาทอาจารย์ได้ป่าววะอาโออิถามขึ้น

เมื่อกำลังเดินเบียดกับพวกนักเรียนออกจากห้อง

ข้าทำไรวะ?? อุรุฮะถามงง

อาโออิเงยหน้ามองอุรุฮะ ที่สีหน้าตอนนี้มันบ่งบอกว่าไม่รู้จริงๆ

นี่เอ็งไม่รู้? อาโออิถาม

ก็..ใช่ ตอบออกมา

อาโออิถอนหายใจ พลางไม่พูดอะไรต่อกับเพื่อนคนนี้ซักพัก กลัวว่ามือข้างถนัดจะไปกระทบกบาลเพื่อนซะก่อน

เฮ้ย เดี๋ยวดิโอย ข้าทำไร พยายามถามต่อ พลางกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามเพื่อนที่ก้สวยาวๆไม่รอเขา

โอ๊ย

ไรเนี่ย

อุรุฮะที่กำลังวิ่งอยู่ดีๆ ได้ลงไปนั่งบนพื้น

ขะ.ขอโทษครับ คนที่ยืนอยู่เอ่ย

โห ไรเนี่ยตัวนิ๊ดเดียว ไมแรงเยอะจังวะ บ่นพอให้อีกคนได้ยิน พลางลุกขึ้น

ขอโทษจริงๆครับ เอ่ยย้ำ

ขอโทษแล้วยังจะบ่นอะไรอีกเนี่ย พูดขึ้นบ้าง

อุรุฮะมองหน้าอย่างเคืองๆ

ชื่อไรอะเรา กล้าดีแฮะ อุรุฮะถาม พลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้

แล้วยุ่งอะไรด้วย ถามย้อนกลับ

อุรุฮะยกยิ้มที่มุมปาก กำลังจะเอื้อมมือไปจับคอเสื้ออีกคน

อุ๊โว๊ย จะกลับไหมบ้าน เสียงโอยดังมากจากหน้าประตูโรงเรียนที่ห่างจากที่เขายืนตรงนี้ราวห้าสิบเมตร

หวังว่าคงได้เจอกัน พูดกับอีกคนที่ถอยห่างเขาออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ก่อนจะวิ่งไปหาโอยที่ยืนหน้ามุยรอ

ลอบถอนหายใจ ที่เมื่อกี้แกล้งใจแข็งสู้ตั้งนาน ก่อนจะก้มเก็บของที่ตกจากกล่องแล้วรีบวิ่งเร็วที่สุดไปห้องชมรม

เช้านี้อากาศดูปลอดโปร่ง ลมเย็นๆของต้นฤดูหนาว พัดมากระทบผิวให้ได้รับรู้

อุรุฮะเดินหาวไม่หยุดตลอดที่เดินจะเข้าโรงเรียน

เคยคิดจะทำตัวให้ดูสดใส เริงร่าตลอดไหม อาโออิถามขึ้น เมื่อสังเกตอยู่นานแล้ว

ช่างข้าเถอะน่า พูดปัดๆ แต่ยังไม่เลิกพฤติกรรม

หลบๆๆ เสียงดังโวกแวกมาจากด้านหลัง

โครม

เช้านี้มันอะไรนักหนาวะ สถบออกมา เมื่อลงไปคลุกฝุ่นกับพื้น

หูหนวกหรือไง บอกให้หลบไม่ได้ยินหรอ ใส่เป็นชุดเมื่อได้สติ

อ่าว ไอ้นี่อีกละอุรุฮะเอ่ยออกมาอย่างรำคราญ

นายอีกแล้ว อีกคนก็จำได้เช่นกัน

แต่ไม่พูดไรมาก เพราะตอนนี้ต้องรีบก่อน

ก้มลงเก็บของอย่างรวดเร็วโดยมาอาโออิช่วย

ขอบคุณครับ หันไปของคุณอาโออิก่อนจะรีบวิ่งต่อ

แล้วแกไม่เป็นอะไรเลยหรอ อุรุฮะหันไปถามโอย

ไม่อะ ตอบออกมา

แล้วทำไมไม่บอกกันซักนิด ว่ามีคนจะวิ่งมาอุรุฮะบ่น

แล้วแกไม่ได้ยินเขาบอกหรือไง ถามกลับ

ไม่เถียงต่อ เพราะรู้ว่าผิดเต็มๆ เดินนำไปก่อน

บ่นงึมงำอยู่คนเดียวซักพัก เพิ่งรู้ว่าเดินมาคนเดียว

หันไปดูด้านหลัง

คุณอาโออิครับ จะต้องให้กระผมรออีกนานไหมครับ ถึงจะยอมเดินตามมา พูดประชด

เออๆๆ รู้แล้ว รับคำแล้วก้มเก็บอะไรบางอย่างขึ้นมาก่อนจะเดินไปหาอุรุฮะ

เก็บไรมาวะ หันไปถาม แต่ไม่สนใจ

สมุดบันทึกวะ สงสัยของรุกิมัน อาโออิตอบ พลางเก็บลงกระเป๋า

ใครวะ?? รุกิ?? หันมาถามงง

ก็คนที่ชนนายเมื่อกี้ไง เดี๋ยวเจอหน้าค่อยคืน ตอบ

แล้วแกไปรู้จักมันได้ไง ไอ้ตัวเล็กซุ่มซ่ามนั่น

แกนี่แปลกเนอะ เพื่อนในห้องแท้ๆ อาโออิ ส่ายหัวกับความจำเพื่อน

งะ อยู่ห้องเดียวกับเราหรอ 

เออ แต่รุกิเขาไม่ค่อยเด่นหรอก แกเลยไม่ทันสังเกตมั้ง