⊹⊱⋛⋋ Visualkei + CroW ⋌⋚⊰⊹

สวัสดีปีใหม่ ^^

ดีใจที่มีชีวิตรอดมาอีกหนึ่งปี

ขอบคุณไอ้คนเขียนฟิคที่เสร็จทันไปหนึ่งตอน

ขอบคุณคนอ่านนนนงับ *โค้งๆๆๆๆ*

แล้วตอนต่อไปคงจะลงช้าเล้กน้อย (ปานกลางและมากสุด)

งานยังคงแน่นตั้งแต่พฤษจิกามาจนมาถึงมกรา (ตอนแรกคิดว่าจะหมดกำตอนธันวาละนะ)

(อยากจะเอาหัวโขกกับกำแพงแลงสมัยละโว้จิงๆ)

ช่วยติ ช่วยแนะตามเคยด้วยน้า~*

พี่ชายร่วมสายเลือดเดียวกันกับผม

ใบหน้า รวมไปถึงลักษณะภายนอกเกือบจะคล้ายกันทั้งหมด

ไม่ได้ผิดเพี้ยนไปจากผมมากนัก

แน่ละ เราเป็นแฝดกัน

ถึงแม้เราสองคนจะดูคล้ายกัน

แต่ กับนิสัยและความคิด สวนทางกันโดยขนาน

เพราะอย่างนี้ ผมจึงไม่ค่อยสนิทกับพี่มากนัก

จนห่างออกไปทุกที กับความสัมพันระหว่างพี่น้อง

รู้มาตลอดว่าพี่กับผม

คงไม่มีทางคิดตรงกันได้หรอก

เช้านี้ผมรีบออกจากบ้านไปห้องซ้อมตามเคย

รีบจนไม่สนใจจะอยู่ร่วมโต๊ะกินข้าวเช้ากับพี่วันนี้

คานน นายสายสี่นาทีสามสิบสิบวิ เสียงใสๆแกมหงุดหงิดของมือกีต้าร์วงผม ดังขึ้นทันทีที่ผมเปิดประตูห้องซ้อมเข้าไป

โทษทีๆ ผมพูดพลางยิ้ม

รู้ไหม นายนายมาสายกี่ครั้งแล้วห้าวันมานี่ คนเดิมยังคงพูดเสียงหงุดหงิดตามเดิม กอดอกแน่นมองหน้าผมอย่างไม่พอใจ

ซ้อมกันซะทีเถอะ โบ มิคุขัดขึ้น เมื่อเจ้าของชื่อกำลังจะอ้าปากพูดอีกรอบ

ทำเอาโบค้อน ขึงตามองมิคุก่อนจะเดินไปหยิบกีต้าร์ขึ้นมา

ผมเดินไปตบไหล่มิคุเป็นเชิงขอบคุณ ก่อนจะเดินไปทำหน้าที่อย่างเร็วที่สุด

เพราะเมื่อกี้เหลือบตาไปดูหลังกลอง เทรุกิคิ้วจะผูกเป็นหูกระต่ายอยู่แล้ว

ผมใช้เวลาเกือบทั้งวันที่ห้องซ้อมที่อบอวลไปด้วยเสียงดนตรี

ผิดก็แก้ ตรงไหนแย่ก็เปลี่ยนโน้ตใหม่

ทำอย่างนี้ซ้ำไปซ้ำมา จนออกมาดีที่สุดของผลงาน

โอยยยยยย มิคุลากเสียงเมื่อเพลงสุดท้ายของวันจบลง

ยังจะมีเสียงเหลืออีกหรอ เทรุกิเอ่ยขึ้นเมื่อเดินออกมาจากหลังกลอง

มิคุได้แต่ยกยิ้มให้เท่านั้น

ผมเหลียวมองไปยังโบ ที่กำลังเก็บกีต้าร์ลงกล่อง

รีบกลับป่าว?? โบ ผมถามออกไป

ไม่อะ ทำไมหรอ?? ตอบพลางถามกลับ

ไปกินข้าวด้วยกันดีกว่า นั่นไงคำพูดที่ผมเตรียมจะเอ่ยออก แต่เจ้ามิคุกลับแย่งพูดออกไปซะก่อน

พยักหน้ารับพลางยิ้ม ลุกขึ้นจากเก้าอี้แบกกระเป๋าขึ้นบ่า มืออีกข้างถือกีต้าร์ไว้แล้ว

พวกผมสี่คนเดินออกมาจากบริษัท มุ่งไปร้านอาหารที่ใกล้ที่สุด

ผมอยู่กับพวกมิคุนาน นานจนเวลาพระอาทิตย์ลาท้องฟ้าไปแล้ว

บอกแล้วว่าอย่าดื่ม เสียงเทรุกิบ่นเบาๆเมื่อแบกร่างของมิคุที่สภาพกึ่งมีสติกึ่งไร้สติ

ผมกับโบได้แค่หัวเราะเบาๆกับคู่นี้ พลางเดินเอื่อยๆ รอเทรุกิที่แบกมิคุ

ฉันจะไปส่งมิคุ พวกนายกลับยังไงอะ ให้ฉันไปส่งปะ? เทรุกิถาม เมื่อยัดมิคุเข้าไปในรถได้แล้ว

ไม่เป็นไรอะ กลับเองได้ โบตอบ ส่วนผมพยักหน้าสมทบ

ตามใจ พรุ่งนี้หยุดซ้อมวันนึงละกัน ดูท่ามิคุมันจะไม่หายง่ายๆหรอก พูดเสร็จก็เดินไปขึ้นรถอีกประตู ก่อนจะขับออกไป

แล้วนายกลับไง ผมถามโบ

รอนายไปส่งนี่แหละ วันนี้ไม่ได้เอารถมา โบพูดพลางยิ้ม เดินนำไปที่รถผม

อ่าว เร็วๆดิ โบเรียก เมื่อเดินไปถึงตัวรถแล้ว แต่ผมยังยืนเอ๋อมองหน้าโบอยุ่

คุยกับโบไปเรื่อยตลอดทางไปส่งโบ

เพราะเจ้าตัวจ้อเก่งใช่ย่อย หน้ากลมๆแก้มป่องๆกับปากชมพูพล่ามไปเรื่อยอย่างไม่รู้เหนื่อย

ทำเอาผมหันเหลียวไปมองบ่อยจนเริ่มไม่มีสมาธิขับรถ

เออ แล้วพี่นายเป็นไงบ้างอะ

คำถามที่ดังขึ้นก่อนรถจะจอดที่หน้าบ้านโบไม่กี่นาที

ก็ดี ทำไมหรอ?? ถามกลับ เพราะไม่คิดว่าอยู่ดีๆโบจะถามขึ้น

ป่าว เห็นนายไม่ค่อยจะพูดถึงพี่นายเท่าไหร่ เลยถามไปงั้นแหละ เสียงใสตอบพลางสบตาอย่างไม่มีอะไรเกินความหมายจากคำตอบเมื่อครู่

เจอกันวันซ้อม บาย ขับรถดีๆอะ โบพูดก่อนจะเดินลงรถไป

ผมยิ้มรับรอยยิ้มนั่น

เดินเข้าบ้านด้วยใบหน้าชื่นบาน

ไม่สนใจแม้เสียงเฮฮาของเพื่อนในวงพี่ที่ดังลั่นห้องรับแขก

กินข้าวมายังอะคานน เสียงพี่ถามเมื่อผมกำลังจะเดินขึ้นบันได

คับ ตอบสั้นๆ

มาดื่มกับพวกพี่ปะ? เสียงของเพื่อนพี่ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นคนร้องนำในวงพี่

ไม่อะคับ เชิญพวกพี่เหอะ ตอบพลางยิ้ม ก่อนจะขอตัวเดินขึ้นห้องตัวเองไป

น้องนายเป็นไรวะ?? มือเบสเดินมาตบไหล่ของอาโออิ พลางถาม

ส่ายหน้าเบาๆ พลางเดินกลับมาร่วมวงที่นั่งดื่มกันต่อ

เสียงเฮฮาลั่นด้านล่างเริ่มจางลงราวๆตีสองกว่าๆ

คืนนี้ไม่รู้ผมคิดไง เดินลงจากห้องตัวเองมาดูสภาพบ้านด้านล่างในตอนราวๆตีสาม

เพื่อนพี่กลับกันหมดแล้ว

ขวดเหล้าเกลื่อนพื้นรวมไปถึงโต๊ะ

ร่างพี่นอนหมดสตินิ่งบนบนพรม

ไรเนี่ย สถบออกมาเบาๆ

พลางค่อยๆเดินหลบขวดเหล้าที่ว่างบนพื้น

เดินไปหาพี่

พี่ พี่ๆ สะกิดไหล่เบาๆพลางเรียก

เสียงอืออา ตอบรอดออกจากลำคอเป็นเชิงรำคราญ

ผมพ่นลมหายใจออกมาอย่างรำคราญเหมือนกัน

ก่อนจะค่อยๆยกร่างพี่ขึ้นมา แล้วไปว่างลงบนโซฟา

หนักๆๆ ทำไมตัวหนักงี้อะ ผมบ่นกับตัวเอง เมื่อว่างพี่ลงแล้ว

ผมมองใบหน้าที่หลับตาพริ้มของพี่

พลางคิดว่าทำไมผมถึงเกลียดพี่

นั่นน่ะสิทำไม???

คำถามที่ถามตัวเอง

แต่ไม่ได้คำตอบ กลับเผลอยิ้มออกมา

ก่อนจะเดินขึ้นห้องไปนอนต่อ