⊹⊱⋛⋋ Visualkei + CroW ⋌⋚⊰⊹

ดอง PSC ไว้ก่อน

ตอนนี้กำลังแต่งงับ แต่คิดยังไม่ออกในฉากตอนนี้

แต่กลับคิดฉากต่อออก (กุบ้า)

เอาฟิคที่แต่งไว้เมื่อต้นๆเดือนกุมภามาลงอะครับได้ป่าว

ถึงมันยังไม่สมบรูณ์ แต่ก็ดีกว่าปล่อยให้มันล้างจนใยแมงมุมเกาะเยี่ยงนี้

ฟิคคู่ โทระ กับ วาตารุ

โทระ นายทำฉันสาย เสียงวาตารุบ่นออกมา พร้อมหน้าบูดๆแต่เช้าของวันปฐมนิเทศ

คร๊าบบๆๆ คุณชายวาตารุ เสียงโทระขานรับ อย่างหน่ายๆ

จนวาตารุต้องหันไปค้อนให้

ก่อนโทระจะนึกสนุก รีบเร่งฝีเท้าวิ่งไปด้านข้างวาตารุ

พร้อมก้มลงหอมแก้มของคนที่ยังหงุดหงิดอยู่

จนเจ้าตัวน่าแดงเรื่อ พล่ามด่าแก้เขินดังลั่น

นั่นมันเรื่องผ่านมาได้ปีกว่าๆแล้ว

มันกำลังคือจุดเริ่มต้นของความรู้สึกดีๆของโทระ

แต่ตอนนี้ มันจบลงเพราะเขา

เราเลิกกันเถอะ โทระ วาตารุเดินมาบอกเจ้าตัว ที่กำลังสาละวนกับการหาอะไรบางอย่างบนพื้นดินที่แฉะไปด้วยน้ำฝนที่พึ่งโปรยลงมา

เดี๋ยวสิ รอฉันหาไอ้นั่นเจอกัน น้ำเสียงโทระพยายามกลั้นความรู้สึกอะไรบางอย่างไว้

งั้นหรอ... วาตารุ เอ่ยจบเพียงแค่นั้น แค่นั้นก่อนทั้งคู่จะไม่ได้คุยกันอีก

เวลาเกือบเจียนจะข้ามคืนของอีกวัน

ร่างของโทระไม่ได้จางหายไปจากตรงนี้แม้แต่น้อย

ยังคงก้มหน้า คุกเข่าลงกับพื้น พลางยื่นมือควานหาอะไรบางอย่างบนพื้นเดินที่เปื้อนน้ำฝนนั่น

เจ้าตัวมีสีหน้าหงุดหงิดอย่างสุดจะทน

จากที่ไม่ค่อนสนใจอะไรนาน แต่ตอนนี้กลับหมกมุ่นกับการหาสิ่งนั้น

แสงจันทร์แวววาว รวมกับน้ำที่เริ่มแห้งไปบางส่วน

ทำให้แสงจันทร์นั้น ไปกระทบกับโลหะสีเงิน

ที่พอโทระเหลือบไปเห็นก็รีบคว้าแทบจะเดี๋ยวนั้นเลย

วาตารุ ฉันเจอแล้ว ฉันเจอมันแล้ว รีบหันไปด้านหลัง น้ำเสียงดีใจเปล่งเรียกอีกคน

หวังจะบอกอีกคนด้วยความดีใจ

แต่สิ่งที่เห็นคือความมืด และว่างเปล่า

วาตารุ ไม่อยู่แล้ว.....

โลหะสีเงินที่เขาเฝ้าหามันตั้งแต่เย็นจนถึงตอนนี้

ดูเหมือนจะไร้ความหมายไปแล้ว

น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้างนั่น

เขาทำให้เวลามันผ่านไปอย่างไร้ความหมายเอง

เขาทำให้คนที่เขารักและรักเขา จากไปเอง

เขาทำทุกอย่างที่มีอีกคนพยายามสร้างมันขึ้นพร้อมๆกับเขา พังลงเอง

แหวนเงินในฝ่ามือนั่น ถูกกำแน่นในฝ่ามือ

ก่อนที่โทระจะยัดมันลงในกระเป๋ากางเกง

นี่โทระ ทำไมกลับบ้านดึกอย่างนี้ รู้ไหมฉันกลัวนะ แม่ก็ไม่อยู่ ฮิโรโตะน้องชาย บ่นออกมาเป็นชุดเมื่อ โทระเดินเข้าบ้าน

จะไม่พูดไรหน่อยหรอ?? ฮิโรโตะหันหลังไปถาม เมื่อดูแปลกไป ทุกทีคงพูดสวนกลับเขาไปแล้ว

แต่ครั้งนี้กลับเงียบ แล้วเดินขึ้นห้องไป

โทระ ของดูหน่อยสิ เสียงเจื่อยแจ้วของฮิโรโตะ เอ่ยพร้อมกับมือที่เอื้อมมาหวังคว้าเข้าที่จี้ที่สร้องคอ

อย่ายุ่ง เจ้าเปี๊ยก โทระว่า เอามือผลักหัวฮิโรโตะน้องชายออก

หวงจริงน้า นั่นแน่ใครให้มา ยังไม่เลิกเซ้าซี้

.....

ไปๆๆ ไปนอนห้องตัวเองไป โทระหลังจากนิ่งไปพักเพราะคำพูดนั่น ก่องจะเดินไปผลักหลังน้องชายออกจากห้องตัวเอง

พี่วาตารุละสิ เจ้าฮิโรโตะตัวดี ยังรั้งขอบประตูไว้

ไม่ใช่เรื่องของนาย โทระผลักเจ้าดีพ้นประตู ก่อนจะกระแทกบานประตูปิดลงทันที

อะไรเล่า เสียงสถบเบาๆดังรอดมาจาดอีกด้านของประตู

โทระกำแหวนที่เขาร้อยเข้ากับสร้อยคอแน่น

วาตารุ....

นี่..โทระ รู้ไหม??ฉันขอบแสงแดดอุ่นๆบนดาดฟ้านี้ที่สุดเลย วันหลังเรามาอีกนะ

ภาพและเสียงของความทรงทำ ที่มันติดค้างอยู่ตรงนี้

พี่โทระ ตื่นได้แล้วสายแล้ว เสียงฮิโรโตะดังขึ้นพร้อมกับมือที่เคาะประตูรัวแต่เช้า

โทระตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย ไม่อยากตื่นยังไงก็ต้องตื่น

เพราะเหลือบมองนาฬิกา ก็สายมากแล้ว

รอกันก่อนเซ่ เจ้าของเสียงแหกปากตามมาด้านหลัง เมื่อรู้ว่าตัวเองวิ่งตามไม่ทัน

รีบๆเข้าเซ่ พูดไปงั้นแหละ แต่โทระเองก็ไม่มีทีท่าจะหยุดรอ

อะ โอ๊ย ฮิโรโตะร้องเสียงหลง เมื่อเบรกตัวเองไม่ทัน จนชนกับใครบางคนเข้า

ดีที่คนคนนั้น รับเอาเจ้าตัวเล็กไว้ทัน จึงไม่ต้องลงไปกองกับพื้น

ขอโทษครับ ฮิโรโตะเอ่ยอย่างร้อนรน

ไงฮิโรโตะ จะรีบไปไหน คนที่ฮิโรโตะชนพูดขึ้น พร้อมเอามือมาขยี้ที่ผมของเขา

พี่วาตารุ ฮิโรโตะร้องออกมาอย่างดีใจ

ระวังๆหน่อยแล้วกัน วาตารุเอ่ย

แล้วนี่จะรีบไปไหน ถามต่อ

ตามพี่โทระครับ ไม่รู้จะรีบไปไหนแต่เช้า ฮิโรโตะพูดอย่างน้อยใจ พร้อมมองไปยังแผ่นหลังของพี่ชายที่ตอนนี้หยุดรอเขาแล้ว

นั่นไง เขารอนายอยู่ วาตารุว่า

ฮิโรโตะพยักหน้าพร้อมส่งยิ้มให้วาตารุ ก่อนจะรีบวิ่งไปหาโทระ

นี่โทระ รู้ไหม??เมื่อกี้ฉันเจอใคร ฮิโรโตะเอ่ยถามพี่ชาย

นายจะเจอใครก็เรื่องของนายสิ โทระว่า พร้อมกับออกเดินอีกครั้ง

ฮิโรโตะได้แต่หน้าเว๋อเพราะทำตัวไม่ถูกกับอารมณ์พี่ชายในช่วงนี้

ช่วงเช้าในตึกเรียนมัธยมปลายก็พลุ่กพล่านไปด้วยผู้คน

เสียงจอแจดังลั่นเพราะต่างคนต่างจะส่งเสียงทักกัน

รวมไปถึงโทระเองด้วย

หลายคนส่งยิ้ม บ้างส่งเสียงทักเขาตลอดทางเดิน

นายน่าจะทักเขากลับบ้างนะ พวกนั้นรอนายทักกลับอยู่ คำพูดของคนที่มักจะบอกเขาอย่างนี้เสมอ

เวลาที่เขาจะทำเป็นไม่สนใจ

พอซะทีน่า...วาตารุ...

ไง โทระดูน่าแย่ๆนะเช้านี้ นาโอะเพื่อนสนิทถามขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในห้อง

ไม่เป็นไร สงสัยจะนอนน้อยไปหน่อย โทระตอบปัดอย่างไม่สนใจ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะของตัวเอง

นาโอะได้แค่มองตามหลังเพื่อนสนิทไป ถ้ามันบอกไม่เป็นไรก็ไม่อยากจะเซ้าซี้ถามให้มากความ

โครม...

ร่างทั้งร่างของโทระ ล้มลงกับพื้น

นาโอะรวมถึงคนอื่นๆต่างรีบตรงเข้าไปดู

โทระ...โทระ นาโอะเรียกอยู่แค่สองครั้ง ก่อนจะจับที่ตัวของโทระ

ที่ร้อนไปหมด

ช่วยกันเอาโทระไปห้องพยาบาลที นาโอะบอกเพื่อนคนอื่น พลางช่วยพยุงโทระขึ้น

โทระ นายน่ะชอบทำให้คนอื่นๆต้องรำบาก แต่ถึงอย่างนั้นพวกนั้นก็ยังรักนาย นายน่าจะทำดีกับเขาบ้างสิ หยุดเอาแต่ใจตัวเองได้แล้ว คำสอนพร้อมรอยยิ้มที่มักแย้มแต่ท้าย

วาตารุ วาตารุ วาตารุ...อย่าทิ้งฉันไว้อย่างนี้เสียงโทระดังรอดออกมาเบาๆ

ภายในห้องพยาบาลที่ไม่มีใครอยู่

น้ำใสไหลอาบสองแก้ม

มืออีกข้างกำแหวนที่สร้อยคอแน่น

ขอโทษ

ขอโทษ

ขอโทษ......อย่าทิ้งฉันไว้อย่างนี้ โทระยังพล่ามไม่หยุด

ไม่รู้ว่าเพราะพิษไข้หรืออะไร

วาตารุ....